Ik ontdek steeds meer wat echt belangrijk is bij het begeleiden van mensen, of dat nu in de tandartsstoel is, als mondhygiënist of in mijn rol als lichaamsgericht psychosociaal therapeut. In een recente podcast met Jim van Os, een Nederlandse psychiater, werd benadrukt dat de verbinding tussen begeleider en cliënt het grootste positieve effect heeft, ongeacht de therapie zelf. Het begint met echt contact, niet met een methode of techniek, maar met de begeleider zelf. Het bewustzijn van de begeleider over zichzelf, zijn emoties en gedachten speelt hierbij een grote rol. Door bewust aandacht te besteden aan dit contact, durven cliënten zich te openen en kunnen ze dingen delen die ze eerder niet durfden. Soms leidt dit tot 'smeltranen', tranen die ontstaan wanneer opgekropte emoties langzaam losgelaten worden. Dit benadrukt de kracht van co-regulatie en veiligheid bieden door er simpelweg te zijn. Dit principe is ook van toepassing in de tandheelkunde, waar vertrouwen en ontspanning vanuit verbinding leiden tot betere resultaten. Het is essentieel om tijd en ruimte te nemen tussen cliënten om zelfrust in te bouwen en beter voorbereid te zijn op elke ontmoeting. Door deze aanpak toe te passen in de tandartspraktijk, kunnen cliënten zich meer ontspannen en veiliger voelen tijdens de behandeling. Door te focussen op mens tot mens contact, aanwezigheid en écht contact, wordt de basis gelegd voor een succesvolle behandeling. Het begint niet bij protocollen of diagnoses, maar bij de verbinding tussen mensen.
Vond je dit artikel nuttig? Deel het.